Στα υποθαλάσσια όρη στα ανοιχτά της Κόστα Ρίκα, μια λαμπερή κίτρινη αποικία κοραλλιού ανάγκασε τους επιστήμονες να ξανασχεδιάσουν το εξελικτικό «οικογενειακό δέντρο» των οκτοκοραλλιών. Το είδος Laurinque elenya δεν ταίριαζε σε καμία γνωστή οικογένεια και οδήγησε στη δημιουργία της νέας οικογένειας Laurinqueidae.
Ένα «χρυσό δέντρο» στον βυθό
Οι αποικίες του κοραλλιού εντοπίστηκαν σε βάθος 360–529 μέτρων, σε βραχώδεις σχηματισμούς γύρω από την Isla del Coco και κατά μήκος της ακτής του Ειρηνικού της Κόστα Ρίκα. Ορισμένες ξεπερνούν το ένα μέτρο σε ύψος και έχουν διακλαδιζόμενη μορφή που θυμίζει μικρό δέντρο.
Το έντονο κίτρινο χρώμα και το σχήμα τους ενέπνευσαν το όνομα του γένους, Laurinque, από τη λέξη «Laurinquë» της γλώσσας Quenya του J.R.R. Tolkien, που σημαίνει «χρυσό δέντρο». Το elenya παραπέμπει στα άστρα, επειδή οι αποικίες αναπτύσσονταν ανάμεσα σε πυκνούς πληθυσμούς εύθραυστων αστεριών.
Η γενετική ανάλυση άλλαξε την ταξινόμηση
Η αρχική προσπάθεια ταξινόμησης βασίστηκε σε τρία γονίδια που χρησιμοποιούνται συχνά για την αναγνώριση κοραλλιών. Κάθε γονίδιο, όμως, έδειχνε προς διαφορετική και άσχετη μεταξύ της ομάδα. Η αντίφαση αυτή έδειξε ότι η μορφολογία από μόνη της δεν αρκούσε για να αποκαλύψει την εξελικτική θέση του οργανισμού.
Οι ερευνητές στράφηκαν έτσι στη φυλογενωμική, συγκρίνοντας εκατοντάδες γονίδια ταυτόχρονα. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το είδος αποτελεί ξεχωριστή εξελικτική γραμμή, συγγενική με την οικογένεια Eunicellidae αλλά αρκετά διαφορετική σε γενετικό και ανατομικό επίπεδο ώστε να δικαιολογεί τη δημιουργία της Laurinqueidae και του νέου γένους Laurinque.
Οι αποστολές που έφεραν το δείγμα στην επιφάνεια
Το τηλεχειριζόμενο υποβρύχιο SuBastian συνέλεξε δείγματα στις αποστολές του 2019 και του 2023. Οι έρευνες πραγματοποιήθηκαν από τα ερευνητικά πλοία Falkor και Falkor (too), που λειτουργούν υπό τον Schmidt Ocean Institute.
Η ομάδα με επικεφαλής την Odalisca Breedy από το Universidad de Costa Rica συνδύασε παρατηρήσεις πεδίου, μορφολογική εξέταση και μοριακές αναλύσεις. Η σύγκριση των δειγμάτων από διαφορετικές αποστολές ήταν κρίσιμη για να επιβεβαιωθεί ότι δεν επρόκειτο απλώς για μια ασυνήθιστη παραλλαγή γνωστού κοραλλιού.
Ένας βιότοπος γεμάτος ζωή
Το κοράλλι βρέθηκε σε βραχώδεις επιφάνειες όπου τα εύθραυστα αστέρια κάλυπταν σχεδόν κάθε διαθέσιμο σημείο. Η τρισδιάστατη δομή των κοραλλιογενών «κήπων» προσφέρει καταφύγιο και επιφάνεια προσκόλλησης σε πολλούς άλλους οργανισμούς, λειτουργώντας ως μικρό κέντρο βιοποικιλότητας στον βαθύ ωκεανό.
Οι σχηματισμοί αυτοί θεωρούνται ευάλωτα θαλάσσια οικοσυστήματα. Η αργή ανάπτυξη των κοραλλιών βαθέων υδάτων και η περιορισμένη γνώση για τις κοινότητές τους κάνουν κάθε νέα καταγραφή σημαντική, ειδικά σε περιοχές που μπορεί να επηρεαστούν από αλιεία, εξορύξεις ή άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες.
Πόσα μένουν ακόμη να ανακαλυφθούν
Η ανακάλυψη προσθέτει ένα ακόμη παράδειγμα στο μεγάλο κενό γνώσης για τον βαθύ ωκεανό, ο οποίος καλύπτει περίπου τα δύο τρίτα της επιφάνειας της Γης. Τα υποθαλάσσια όρη της Κόστα Ρίκα έχουν ήδη αποκαλύψει πολλά είδη που δεν είχαν καταγραφεί, όμως η συνολική εικόνα των οικοσυστημάτων τους παραμένει αποσπασματική.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ZooKeys και δείχνει ότι η γενετική ανάλυση μεγάλης κλίμακας δεν χρησιμεύει μόνο στην επιβεβαίωση γνωστών ταξινομικών ομάδων. Μπορεί επίσης να αποκαλύψει ολόκληρες, προηγουμένως αόρατες, γραμμές ζωής μέσα σε ένα περιβάλλον που εξερευνούμε ακόμη.