Μια μελέτη που παρουσιάστηκε στο εθνικό συνέδριο της American Academy of Pediatrics εξετάζει 84 ασθενείς ηλικίας έως 21 ετών, οι οποίοι διαγνώστηκαν με καρκίνο του παχέος εντέρου μεταξύ 2012 και 2023. Οι περισσότεροι είχαν ήδη νόσο σταδίου III ή IV, όταν έγινε η διάγνωση.
Το εύρημα δεν σημαίνει ότι ο καρκίνος του παχέος εντέρου έγινε συχνός σε όλους τους νέους. Δείχνει όμως πόσο εύκολα μπορεί να καθυστερήσει η διερεύνηση συμπτωμάτων σε μια ηλικιακή ομάδα όπου η νόσος παραμένει ασυνήθιστη.
Μια μικρή μελέτη με σαφές σήμα
Η ερευνητική ομάδα ανέλυσε τα ιατρικά αρχεία 84 παιδιών, εφήβων και νεαρών ενηλίκων έως 21 ετών. Μόνο το 20% είχε οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του παχέος εντέρου σε συγγενή πρώτου ή δεύτερου βαθμού.
Παρότι το δείγμα είναι περιορισμένο και η μελέτη παρουσιάστηκε σε συνέδριο, η εικόνα ήταν ανησυχητική: οι περισσότεροι ασθενείς είχαν φτάσει στο στάδιο III ή IV. Περισσότεροι από ένας στους τρεις εμφάνισαν αργότερα υποτροπή και σχεδόν οι μισοί πέθαναν από τη νόσο, σύμφωνα με την περίληψη της ανακοίνωσης.
Τα συμπτώματα μπορεί να αποδοθούν σε πιο συνηθισμένες αιτίες
Οι ερευνητές αναφέρουν ως πιθανά προειδοποιητικά σημάδια την αιμορραγία από το ορθό, την ανεξήγητη απώλεια βάρους, τον κοιλιακό πόνο ή τον πόνο χαμηλά στη μέση και τις επίμονες αλλαγές στις κενώσεις.
Σε έναν νέο άνθρωπο, τέτοια συμπτώματα μπορεί αρχικά να αποδοθούν σε αιμορροΐδες, γαστρεντερίτιδα, διατροφικές αλλαγές ή άλλη συχνότερη αιτία. Η σπανιότητα του καρκίνου σε αυτές τις ηλικίες μπορεί να κάνει τη διάγνωση λιγότερο άμεση, όμως η επίμονη ή επαναλαμβανόμενη εικόνα χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση.
Η ηλικία δεν αρκεί για να αποκλείσει τη νόσο
Η μελέτη συνδέει την καθυστέρηση στη διάγνωση με χειρότερη πρόγνωση, χωρίς να αποδεικνύει ότι κάθε σύμπτωμα σε νέο ασθενή υποδηλώνει καρκίνο. Το κρίσιμο μήνυμα είναι διαφορετικό: η ηλικία από μόνη της δεν πρέπει να σταματά τη διερεύνηση όταν υπάρχουν επίμονα σημάδια.
Οι συγγραφείς υπογραμμίζουν επίσης την ανάγκη συνεργασίας ανάμεσα σε παιδιατρικές και ομάδες φροντίδας ενηλίκων, επειδή οι ασθενείς αυτής της ηλικίας συχνά βρίσκονται στο μεταίχμιο δύο διαφορετικών συστημάτων φροντίδας. Η αντιμετώπιση πρέπει να προσαρμόζεται τόσο στη βιολογία της νόσου όσο και στις ανάγκες ενός εφήβου ή νεαρού ενήλικα.
Τι δείχνουν και τι δεν δείχνουν τα ευρήματα
Η ανακοίνωση δεν είναι επιδημιολογική μελέτη ολόκληρου του πληθυσμού και δεν μπορεί να υπολογίσει πόσο συχνός είναι ο καρκίνος του παχέος εντέρου στους νέους. Το δείγμα αφορά ασθενείς που είχαν ήδη διαγνωστεί, άρα δεν περιγράφει τον κίνδυνο για κάθε νέο άνθρωπο.
Αναδεικνύει, όμως, ένα πρακτικό ζήτημα δημόσιας υγείας: όταν η αιμορραγία, η απώλεια βάρους, ο πόνος ή οι αλλαγές στις κενώσεις επιμένουν, χρειάζεται συζήτηση με γιατρό και όχι αυτόματη απόδοση στην ηλικία. Η έγκαιρη αξιολόγηση δεν σημαίνει ότι κάθε τέτοιο σύμπτωμα είναι καρκίνος· σημαίνει ότι η σοβαρή αιτία δεν πρέπει να αποκλείεται χωρίς έλεγχο.